رباعیات خیام
تحلیلی
از
شین میم شین
۳
قرآن که مهین کلام خوانند آن را
گه‌گاه نه بر دوام خوانند آن را
بر گِردِ پیاله، آیتی هست مقیم
کاندر همه جا مدام خوانند آن را
اگرچه خلایق قرآن را کلام خدا
می دانند،
ولی گه گاه به سراغش می روند.
اما آیه پیاله شراب، آیه ای است که خلایق همیشه به سراغش می روند.
شاعر این رباعی یا کور است و یا خود را به کوری زده است:
به همین دلیل خیال می کند خلایق همه از دم معتاد به الکل اند.
یک پوستر قرن نوزدهم از فرانسه در حال هشدار دادن به عموم در مورد خطرات الکلیسم
الکلیسم یا مِی‌بارگی
عبارت است از هر نوع مصرف بیش از اندازهٔ الکل که منجر به آسیب شدید به سلامت جسم یا روان فرد شود.
ویکی پیدیا
مفاهیم شراب و می و خم و خمخانه و میخانه و میکده و پیاله و ساغر و ساقی و غیره
چنان تار و پود ادبیات ایران را تسخیر کرده اند که انگار توده مردم فکر و ذکری و هم و غمی جز عرق خوری ندارند.
در شهری با جمعیتی چند صد هزار نفری شاید صد نفر یافت شوند که هر از گاهی به مناسبت دور هم نشینی و عروسی و جشن و مرگ و مصیبت لب به مشروبات الکلی بزنند.
مردم که خر نیستند تا خود را عالمانه و عامدانه و ابلهانه مسموم کنند.
ترانه های فارسی مملو از این مفاهیم الکلیستی اند.
دلیل تجلیل شعرای خردستیز از الکل اصولا و اساسا ربطی به الکل ندارد.
هدف و آماج حضرات خردستیزی است.
برای اینکه مشروبات الکلی قبل از همه مغز بشر و حتی جانور را از کار می اندازند و این به نفع طبقات حاکمه ارتجاعی است.
خریت توانگر کند فرد را.
خریت توده توانگر کند طبقات حاکمه انگل و استثمارگر را.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر