قرآن کریم از دیدی دیگر سوره توبه (التوبة) (۶۱۵)

 ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

 

﴿بَرَاءَةٌ مِّنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى الَّذِينَ عَاهَدتُّم مِّنَ الْمُشْرِكِينَ﴾
[ التوبة: ۱]

خدا و پيامبرش بيزارند از مشركانى كه با آنها پيمان بسته‌ايد.

مشرک به شخصی اطلاق می‌گردد که برای شخصی یا شیئی وجودی مستقل و مؤثر، در عرض خداوند قائل باشد و در اعمال خود سهم و نصیبی برای غیر خدا قائل شود

ویکی فقه

منظور کریم از مشرک در این آیه، بت پرستانند.

 

کریم در این آیه،  دیالک تیک عشق و نفرت را  به صورت دیالک تیک عشق به موحد (یکتا پرست)  و نفرت از مشرک (بت پرست) بسط و تعمیم می دهد و خدا و پیامبر را منزجر از مشرکان می داند.

 

عشق و نفرت به کسی اما کمترین ربطی به حقیقت ندارد.

برای اینکه عشق و نفرت پدیده های روحی و روانی و احساسی و عاطفی اند  و چه بسا دست خود فرد نیستند.

یعنی

نا آگاهانه و بی اراده و بی اختیارند.

 

 بت گوساله طلایی 

بت پرستان و یا مشرکان را می توان در تحلیل نهایی ماتریالیست های صدر اسلام محسوب داشت و مسلمانان (موحدین) را ایدئالیست های صدر اسلام.

 

برای اینکه بت و یا صنم خدای مادی و مشخصی و عینی و واقعی و محسوس و حی و حاضر است.

در حالیکه الله
خدای فکری و مجرد (انتزاعی) و ذهنی و غیر واقعی و نا محسوس است.

الله هم در اغاز بت بزرگ در بتکده کعبه بوده  و کعبه بتکده بوده است.

 

خداپرستی اما به لحاظ معرفتی دال بر توسعه و تکامل فکری خداپرست است که از سرحدات شناخت حسی  پا فراتر نهاده است.

 

ادامه دارد.