قرآن کریم از دیدی دیگر (سوره الأعراف ) (۵۴۱)

ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

﴿وَمِمَّنْ خَلَقْنَا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۸۱]

از آفريدگان ما گروهى هستند كه به حق راه مى‌نمايند و به عدالت رفتار مى‌كنند.

 

کریم

در این آیه،

 بر خلاف آیه قبلی (هر كس را كه خداى راه نمايد، راه خويش بيابد  و آنان را كه گمراه سازد زيانكار شوند.)

جای خدای رهنما را با گروهی از مردم پر می کند و جای خدای عادل را با گروهی از مردم.

این تناقض منطقی و نظری (تئوریکی) اما به چه معنی و به چه دلیل است؟

اگر رهنمای مطلق خدا ست، پس اشاره به نقش رهنمای گروهی از مردم چیست؟

اگر راهیابی و گمراهی به اراده خدا صورت می گیرد، پس چه نیازی به گروه رهنما ست؟

 

محتوای این آیه 

را

وارد کردن نسبیتی در رهنمایی و گمراهسازی خدا ست.

﴿وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ﴾
[ الأعراف: ۱۸۲]

و آنان را كه آيات ما را دروغ انگاشتند، از راهى كه خود نمى‌دانند به تدريج خوارشان مى‌سازيم.

 

کریم

در این آیه،

ظاهرا به گروه دیگری اشاره می کند، که  مردم را با تکدیب آیات الهی گمراه می سازند.

کریم

در این آیه، دیالک تیک رهنما و گمراه ساز را توسعه می دهد و همان نقشی را به در ایه قبلی به خدا نسبت داده بود، به دو گروه از مردم نسبت می دهد.

اکنون معلوم می شود که آسمان آیینه زمین است:

خدای رهنما و گمراهساز 

انعکاس دو گروه بشری رهنما و گمراه ساز است.

بدین طریق

دیالک تیک خلق (بشر) و خدا قوام می یابد که فرمی از دیالک تیک اصل و عکس است.

اکنون

صحت شعار مارکس اثبات فقهی (تئولوژیکی) اثبات می شود:

روح (خدا) همیشه سایه ماده (بشر) را بالای سر خود دارد.

 

ادامه دارد.